Bir zamanlar Fatih Camiinde Beşiktaşlı Cemal Ho­ca vardı. Tebessüm ettirici vaazlar yapar, hem düşün­dürür, hem güldürürdü. Tebessüm ettirdiği fıkraları da hep hanımı üzerine inşa ederdi.

Bugün sizlere, gaflete sebep olan kahkaha fıkraları değil de, tefekküre sebep olan tebessüm nükteleri arz etmeye çalışacağım. Göreceksiniz ki, geçmiş Ramazanların bazı nükteleri, bir kitap kadar düşündürmekte, bir mürşit kadar da yol göstermektedir. İşte o eski Ramazan fıkralarından bir demet sizlere.

Gazneli Mahmud’un has kölesi Eyaz, saraya geldiği ilk gün hükümdarın verdiği sırmalı elbiseleri ve ayakkabıları giydikten sonra üstünden çıkardığı postu ve çarığını atmamış bir odaya asmıştı.

İslâmın kafa ve kalbe gıda olan ibadetleriyle, başka inançların ibadetlerini karşılaştırmak, müthiş bir farkı gözler önüne seriyor. Hele de başlı başına bir kulluk medeniyeti olan Ramazanla gelen ibadet güzelliklerini başka dinlerde görmek imkansızdır. Bu bakımdan, Ramazanı İslâm dünyasının dışında yaşamak, ibadetli bir mü'min için bir büyük hüzün ve burukluk sebebidir. Oralarda dış dünya Ramazansızdır. Mü'min Ramazanı kendi içinde taşır. Ezanlar içinde okunur, kandiller kalbinde yanar. Ramazan davulunun yerini yüreğinin çarpıntıları alır. Fakat ruhunun tattığı oruç bir bayrak gibi dalgalanır.

HAVA SOĞUK ve mevsim kış idi. Recep, ne yapacağını bilmez bir halde sokaklarda yürüyordu. Üzerindeki elbiseler kendisini soğuktan tam korumuyor, üstelik ayakkabıları su alıyordu. "Bizimki de hayat mı sanki? Sürünüp gidiyoruz" diye kendi kendine söylendi.