Sevgisizliğin günümüzde tüm dünyayı sardığı, insanların birbirlerine gittikçe daha da yabancılaştığı çok açık gerçektir. Büyük kentlerdeki insanlar göz göze gelmez hatta birbirlerinin yüzüne bakmaz. Derin ve samimi sevgiyi yitiren insanların, adeta içleri boşalmış, kişiler manevi anlamda tükenmişlerdir.

Yalnızlığa açtım gözlerimi, çevremdeki seslere inat Ellerimi tutanların niyeti bırakmaktı sonunda Hepsi geçiciydi, bu ikram, bu rağbet, bu rahat Bitmeye mahkûm gülücüklerdi, yanlarında taşıdıkları…

Ayıplanmaktan sakındığımız kadar,ayıplamaktan sakındırsaydık nefislerimizi; fiskoslara,fısıltılara çanak tuttukça kirlenen kulaklarımızı Kuddüs ismiyle arındırsaydık,

Adımlarım küçük ve yaralı… Yalın ayaklarımla Hanzala misali sahillerdeyim, Ve ellerim boşlukta, Mavi Marmara’yı arıyor.

Her insan doğduğu gibi, bir gün ölecektir. Özellikle gençler başta olmak üzere ölüm, insanların kendilerine çok uzak gördükleri bir kavramdır. Ancak er ya da geç, genci de yaşlısı da ölümü tadacaktır.